La Marmotte, een tocht om niet te vergeten

Jan en José zijn er al twee weken als ook de overige rijders arriveren. Ron, Pieter, Kees en Rob betrekken het chalet en Martin komt op woensdag met de tent achter ons staan. In de voorbereidingsweek fietsen we een aantal tochten. Ook verkennen we d'Alpe d'Huez, de Croix de Fer, en maken we een schitterende tocht naar La Berarde in het prachtige natuurgebied.

Daar staan we dan 's morgen vroeg in de kou aan de start. Wij zijn in gezelschap van nog 7000 renn(st)ers. Het eerste vlakke deel van 12 kilometerfietsen we lekker. Bij de kleine klim naar het stuwmeer staat José met de camera. We begrijpen dat het moeilijk zal zijn ons te herkennen dus we roepen haar. Dit brengt een soort "wave" van José, José te weeg, en ze start de film.

De beklimming van de Criox de Fer begint nu serieus en is ca. 30 km lang. De groep splitst zich steeds verder op, en langzaam maar zeker geraak ik in de achterhoede. Onder de top (12) km spreek ik nog een Belg moed in. Hij had even een 'pafke'opgestoken en dacht er al over om in de bus te stappen. Ik zie het is nog effekkes vlak en dan zijt ge er bijna. Gelukkig wachtte Ron telkens op mij, en wij gingen hier dan ook samen naar de top.

Voor mijn gevoel zit ik nog op schema. Dus we nemen wat te drinken en te eten voor we aan de heerlijke afdaling beginnen. Nu de grote groep al ver voor ons was hadden wij alle ruimte. Het was ook heel mooi weer geworden, beter kon het eingenlijk niet voor deze tocht. Daarna volgt een stuk vals plat van12 km voor we aan de beklimming van de Telegraphe beginnen van ca.15 km. Aanvankelijk trap ik nog wel door, maar later voor de beklimming moet ik toch even rusten De beklimming gaat traag maar zeker en wanneer ik boven ben heb ik ruim een uur opmijn schema verspeelt. De stop bij Valbonnais is al bijna verlaten.We bellen José alvast dat we wat later bij de door haar ingerichte bevoorradingsplek aan de voet van de Alpe d'Huez zijn. Ik wist toen nog niet dat de echte leidensweg naar de top van de Galibier van nog eens 15 km moest beginnen. Tijdens deze klim reed Ron op zijn triple langzaam bij me weg. Ik verspeelde nog eens twee uur op mijn schema. Drie keer van de fiets af tijdens deze klim. De laatste bus voor achterblijvers cirkelde om me heen, maar ik wuifde ze telkens weg. Ik moest en zou het fietsen. Sommige fietsers lieten zich hier ook door hun vrouw of volgauto naar boven brengen. Op dit traject heb ik zo mijn eigen gezelschap van achterblijvers. Het is ook erg genieten van de natuur, en water is er in overvloed. Vlak voor de top word ik nog gepasseerd door een groepje Renault Alphines. Ik moet toch van sport veranderen dacht ik even met dat schitterend geluid van de uitlaten rondom me. Op de top tank ik wat water en dan begint de afdaling van 40 kilometer.

Om half zeven ben ik bij José, de arme meid had heel lang op me zitten wachten samen met Ginger onze hond. Ik was juist weer lekker aan het koersen met een Fransman, maar ik kon het natuurlijk niet maken om door te fietsen.. Dat had ook geen zin want ik mocht toch de Alpe niet meer op. Ron en Pieter waren daar ca. drie kwartier eerder gepasseerd, maar mochten ook net niet meer omhoog. Na even rustig in het avond zonnetje gezeten te hebben ga ik door naar de voet van de Alpe d"Huez om me af te melden. Vervolgens fiets ik terug naar de camping. Daar begint 's avonds de AfterParty.

Het is een prachtige tocht, we hadden het weer mee, maar je moet wel een beetje door kunnen klimmen zonder al te veel te stoppen om tot een volledig goed einde te komen. Dat ga ik in 2006 dan nog maar eens proberen.!!

Het grote geheim !! Evalina en Barry waren even komen over vliegen om Martin de prijs te overhandigen.